29 augustus 2011<\/p>\n
\u00a0\u201cGenezing is nodig in de tijd, want waar smart woont kan vreugde haar eeuwige rijk niet vestigen. Jij woont hier niet, maar in de eeuwigheid. Je reist slechts in dromen, terwijl jij veilig thuis bent\u201d (T13.VII.17:5-7).<\/p>\n
Ineens was er een kort mailtje van mijn zoon Martijn. Sinds ik hem in maart gezien had en verteld over mijn ziekte, had ik niets van hem gehoord, behalve een kaart dat hij geen verder contact wilde (zie notitie 17 maart). Maar met zijn vader had ik wel nog gesproken, om toch te blijven proberen elkaar te zien. En nu was er ineens een bericht van hemzelf, dat hij het \u2018goed vond\u2019 als ik kwam theedrinken.
\nEn zo ging ik vrijdag naar het huis waar hij woont met zijn vader, en zijn halfbroertje die er de helft van de week is – hetzelfde huis waar ik gewoond heb, ooit. Het regende, ik nam de stadbus. Wat kon ik verwachten? Zou dit het begin kunnen zijn van hernieuwd contact, in welke vorm ook? Maar ik besefte dat het net zo goed iets eenmaligs zou kunnen zijn.<\/p>\n
In de vijf kwartier dat het bezoek duurde, hebben we voor het eerst langer met elkaar kunnen praten \u2013 Martijn, zijn vader en ik. En heb ik Martijn kunnen zien, opnemen, voelen. Toch heb ik regelmatig op denkgeestniveau met hem contact gevoeld, voor mijzelf bewust, voor hem zeer waarschijnlijk onbewust of zich weerspiegelend in nachtelijke dromen. Maar nu kon ik hem ook zien in zijn uiterlijke verschijning, als de 14-jarige jongen die hij is. Meteen al zei Martijn dat het een afscheidsbezoek was, min of meer op aandringen van zijn vader en \u2018voor mij\u2019, zodat ik hem nog een keer kon zien. We hebben de tijd gebruikt om een aantal dingen voor het eerst naar elkaar toe uit te spreken, over vroeger, hoe het gegaan was toen hij niet meer bij me wilde komen, hoe hij dat ervaren had en hoe het voor mij was geweest. Gevraagd naar het \u2018waarom\u2019 kon hij nog altijd niet m\u00e9\u00e9r zeggen dan dat hij zich niet goed voelde bij mij. Toen ik wat vertelde over mijn leven, ziekte en behandeling, zei zijn vader: \u201cJe moet je wel realiseren dat dit voor Martijn allemaal nogal een ver-van-zijn-bed-show is.\u201d En dat beaamde hij.
\nWat me het meest is bijgebleven van het hele bezoek, zijn z\u2019n grote, groenbruine ogen. Die grote ogen in dat magere puberlijf keken naar me alsof ik een vreemde was die hij helemaal niet kende. En hoe schijnbaar \u2018open\u2019 ook, die ogen waren gesloten.
\nErgens in het gesprek viel de kernzin: \u201cHij heeft zich nooit voor jou kunnen openen.\u201d En dat is waar. En ik heb me altijd geopend voor hem, vanaf het moment dat hij in mijn buik zat. Maar omdat hij zich niet opende voor mij, is de relatie tussen ons als moeder en kind nooit echt \u2018op aarde\u2019 gekomen, is deze altijd in zekere zin in de geest gebleven, diffuus en abstract. Ik heb Martijn gezegd dat ik altijd van hem heb gehouden, en nog steeds, en dat dat niet veranderd is toen hij me niet meer wilde zien. Toen ik wegging wist ik dat het hoogstwaarschijnlijk de laatste keer was. Hij is tevreden met zijn huidige leventje, samen met zijn vader. Hij wil met rust gelaten worden.<\/p>\n
Thuisgekomen voelde het als iets dat \u2018klaar\u2019 is. Dat had ik gezien in zijn ogen. Martijn wil \u00e9cht niets met mij, ook nu niet, al ben ik zijn moeder. Weliswaar voelde ik ook onderlagen in hem, maar die waren simpelweg nu niet actief.
\nMaar tegelijkertijd kwam er verdriet op. Jezus was heel dicht bij me, en hij sprak tot me. Hij zei dat het goed was Martijn nu helemaal los te laten, tenzij hij zelf nog initiatief nam. Het verdriet bleef, maar \u2019s avonds zag ik ineens weer in dat de \u2018persoon\u2019 Martijn een droomfiguur is, een niet bestaand beeld waar zijn denkgeest weliswaar in gelooft, maar toch niet meer dan dat. En net zozeer is de \u2018moeder\u2019 in mij, die nu zo verdrietig was, een beeld: een deel van mijn persoonlijkheid, maar niet wie ik ben. Er hoefde geen enkel gevoel ontkend te worden, maar me dit weer herinneren bracht vanzelf de vrede terug.
\nDe Cursus zegt het zo:<\/p>\n
\u00a0\u201cJe zou namelijk helemaal niet reageren op figuren in een droom waarvan je wist dat je die droomde. Laat ze zo haatdragend en kwaadaardig zijn als ze maar zijn, ze kunnen geen effect op jou hebben, behalve wanneer jij naliet in te zien dat het jouw droom is\u201d (T27.VIII.10:5,6)<\/p>\n
De volgende ochtend, zaterdag, was het verdrietige gevoel gewoon weer terug. Het regende, de lucht was vol zware sombere wolken en die wolken waren ook in mij. Heel sterk voelde ik de moeder in mij, en zij was zeer geraakt door het bezoek. En de moeder wilde maar \u00e9\u00e9n ding: haar kind. Ik was helemaal niet meer gedisidentificeerd. Toch zag ik ook dat wat me zo geraakt had een droom is, en de hele dag ging ik in en uit de identificatie, van verdriet naar vrede en weer terug.<\/p>\n
\u00a0\u201cIs deze ene les geleerd, dan zal ze jou bevrijden van elke vorm van lijden. De Heilige Geest zal deze ene alomvattende les van bevrijding herhalen tot ze is geleerd, ongeacht de vorm van lijden die jou pijn bezorgt\u201d (T27.VIII.11.1,2).<\/p>\n
Ik had zin om te wandelen, maar steeds weer begon het te regenen. Uiteindelijk lukte het toch, en bramen plukkend in het groen knapte ik weer op. De lucht was helder en schoon gewaaid, maar ik was nog niet thuis of het plensde weer.<\/p>\n
Aan het einde van de middag wist ik dat het nodig was de moeder in mij te laten sterven. Ik sprak met haar, en ze zei meteen dat ze heel erg moe was, volkomen uitgeput, en dat ze niets liever wilde dan sterven en rusten in God. We wisten \u2018allebei\u2019 dat haar tijd gekomen was \u2013 dit deel van mijn persoonlijkheid mocht vast sterven en rusten. Ik liet haar gaan en ze ging meteen, ik zag haar wegzweven als een vage schim. Ze versmolt in Jezus\u2019 liefde en vond eindelijk haar rust. Net als ik, in dit aspect.
\nDaarna was het verdriet weg en de vrede teruggekeerd. Wat betreft Martijn was het goed zo, ook als ik hem niet meer zou zien. Ik sliep lang die nacht. De zondag was al net zo somber als de zaterdag. Het regende hard, steeds harder, urenlang. Ik maakte aantekeningen in mijn dagboek over wat er in me gebeurde, en het begon te onweren en stortregenen. Het water liep hard uit de dakgoten, op straat spatten de druppels omhoog en het paadje in mijn tuin kwam blank te staan. Iedereen verschool zich in huis; er was niemand te zien op straat. Ik zette mooie muziek op.
\n\u2019s Middags klaarde het tenslotte op en ik maakte opnieuw een wandeling, genoot van de natuur en zat zelfs nog even in de zon. In de avond kwam het diepe inzicht, het toetje van het hele proces: ik herinnerde me weer dat aanval niet bestaat. Ik kan niet aanvallen of worden aangevallen, nooit. Martijn kan niet aanvallen of worden aangevallen. Ook onszelf kunnen we niet aanvallen; nooit zullen we onszelf veranderen, behalve in dromen. Dat wist ik allemaal al, maar het inzicht kwam fris en helder en bijna als nieuw op een heel diep niveau binnen. Ik keek weer volkomen voorbij alle droomfiguren. En zag daarachter de enorme geborgenheid van onze eenheid als Christus: binnen eenheid is aanval onmogelijk.
\nWat er dit weekend gebeurde is kenmerkend voor het proces dat plaatsvindt sinds ik weet dat ik ongeneeslijk ziek ben en zal sterven. In de afgelopen acht maanden is er enorm veel \u2018aangeraakt\u2019. Dat gebeurt in relaties, in werk en werk loslaten, in omgaan met mijn lichaam en lichamelijke pijn, in alles wat met geld te maken heeft. Alles wat gespeeld heeft in mijn aardse leven komt weer even op, wordt geraakt en gevoeld. Het moet allemaal gezien worden en meteen weer losgelaten. Ik merk dat dat steeds heel snel gaat, en dan is het alweer voorbij en komt het volgende op. Zoals ik het zie ben ik bezig de laatste resten van mijn persoonlijkheid los te laten en te laten sterven.
\nStukje bij beetje sterf ik in Jezus, om zo eeuwig in hem voort te leven.<\/p>\n
\u2018Overgave\u2019, noemde Arjen Sevenster het gedicht dat hij voor mij maakte en dat ik met zijn toestemming hier graag deel (zijn mooie gedichten zijn af en toe in MIC Magazine te lezen).<\/p>\n
OVERGAVE<\/strong><\/p>\n Voor Margot<\/em><\/p>\n Soms zijn de dingen goed een zon die ondergaat, een zoon Of ziekte, die je lichaam slaat Laat gaan: je zoon, je dochter De zeilen bollen in het licht, waarvan je nooit bent weggeweest.<\/p>\n Arjen Sevenster<\/em><\/p>\n <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" 29 augustus 2011 \u00a0\u201cGenezing is nodig in de tijd, want waar smart woont kan vreugde haar eeuwige rijk niet vestigen. Jij woont hier niet, maar in de eeuwigheid. Je reist slechts in dromen, terwijl jij veilig thuis bent\u201d (T13.VII.17:5-7). Ineens was er een kort mailtje van mijn zoon Martijn. Sinds ik hem in maart gezien […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-297","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/ontwakeninliefde.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/297","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/ontwakeninliefde.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/ontwakeninliefde.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ontwakeninliefde.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ontwakeninliefde.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=297"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/ontwakeninliefde.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/297\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":299,"href":"https:\/\/ontwakeninliefde.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/297\/revisions\/299"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/ontwakeninliefde.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=297"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\nen droevig tegelijk, als iets
\nwat eeuwig leek toch eindig blijkt:
\neen klok die in de stilte slaat,<\/p>\n
\nof dochter die het huis verlaat,
\nde thuiskomst na een lange reis,
\neen doel dat eindelijk wordt bereikt.<\/p>\n
\nen je bevrijdt van een omhulsel,
\ndat al vol gaten was geraakt:
\neen jas versleten tot op de draad.<\/p>\n
\nen je eigen vlees. Het schip ligt klaar,
\nde engel in het kraaiennest
\nheeft al zo lang op je gewacht.<\/p>\n
\nhet anker is geheven, de Stuurman
\nop de brug wendt naar de andere kust
\nde steven: de aller, aller verste kust,<\/p>\n